وقت پایان سکوت و انفعال است؛ ضرورت خانه تکانی در نهادهای صنفی بانک‌ها

انتقادات از شبکه بانکی ایران این روزها یک‌بار دیگر اوج گرفته است؛ انتقاداتی که گاهی رنگ و بویی انتقام‌گیرانه می‌گیرد و احتمال وجود انگیزه‌هایی را فراتر از واکاوی اشکالات به‌قصد اصلاح در پس این نقدها افزایش می‌دهد؛ ولی دستگاه‌های عریض و طویلی که بانک‌ها و نهادهای صنفی شکل‌گرفته از آنها همچنان و مانند اکثر موارد قبلی در سکوت و انفعال سرگرم تعریف و تمجیدهای بی‌اثر از عملکرد مدیرانشان هستند.

 این رخوت منفعلانه آن هم در بحبوحه یکی از سنگین‌ترین امواج تخریب علیه شبکه بانکی، گلایه تند عبدالناصر همتی را نیز به دنبال داشته است؛ رئیس‌کل اسبق بانک مرکزی این بار از موضع وزیر اقتصاد، مدیران بانک‌ها را به اقدامی برای دفاع از حیثیت خود و کارکنانشان فراخوانده است. به گفته همتی «وظیفه روابط‌عمومی دستگاه‌های دولتی و عمومی از جمله بانک‌ها و مؤسسات اعتباری خصوصی، صرفاً دفاع از رئیس مجموعه و تخریب منتقدان نیست، کمااینکه به نظر من روابط‌عمومی‌های بانک‌ها به‌جای دفاع از فرد، باید از نظام بانکی دفاع کنند». 

مدیران بانک‌ها در حالی مخاطب این هشدار قرار گرفته‌اند که نهادهای صنفی متشکل از بانک‌ها؛ شورای هماهنگی بانک‌های دولتی و کانون بانک‌ها و مؤسسات اعتباری خصوصی نیز در قبال انتقادات مطرح شده که طیف متنوعی از وام‌های اعطایی به کارکنان، پاداش‌های هیئت‌مدیره و ضعف در حفظ امنیت اطلاعات مشتریان را در بر می‌گیرد، منفعل و بی‌خیال رفتار می‌کنند گویی قرار است دستی از غیب به کمکشان بیاید و جایگاه و اعتبار تخریب شده بانک‌ها را ترمیم کند.

این رفتار غیرقابل‌پذیرش آن هم از سوی بخش بزرگی از بنگاه‌های مالی کشور زمانی عجیب‌تر و تأسف‌آورتر می‌نماید که سطح تبلیغات در بانک‌های ایران به حدی تنزل کرده که تولید و توزیع کارت‌های بانکی رنگین به‌عنوان نقطه قوت و نوآوری به موضوع رقابت تبدیل شده است؛ اما دریغ از کوچک‌ترین دغدغه و تلاشی برای پاسخگویی به انتقادات و دفاع از سهم و نقشی که بانک‌ها در بخش‌های مختلف اقتصاد و اجتماع دارند.

به نظر می‌رسد راه درست در این شرایط، خارج شدن نهادهای صنفی بانک‌ها از انزوا و انفعال و دفاع هماهنگ و منسجم از کلیت نظام بانکی کشور است؛ دفاعی که به تشریح دستاوردهای این صنعت و تصحیح برداشت‌ها و باورهای نادرست درباره بانک‌ها و کارکنان‌شان بپردازد. این اقدام بیش و پیش از هر چیز به خانه‌تکانی در این نهادها نیاز دارد؛ نهادهایی که بیشتر به محفل بازنشستگان و کهنسالان بی‌رمق و انگیزه تبدیل شده است.